Η έγκαιρη αναγνώριση των μετεγχειρητικών επιπλοκών σε παιδιατρικούς ασθενείς αποτελεί ένα σταθερά κρίσιμο ζήτημα για τη σύγχρονη παιδοχειρουργική.
Πρόσφατη μελέτη που δημοσιεύθηκε στο Science Advances (Sci Adv. 2025;11(28):eadv2643. doi:10.1126/sciadv.adv2643) αξιολόγησε τη χρήση έξυπνων φορετών συσκευών (wearables) εμπορίου για την παρακολούθηση παιδιών μετά από σκωληκοειδεκτομή και έδειξε ότι οι βιορυθμοί που υπολογίζονται αλγοριθμικά μπορούν να προβλέψουν επιπλοκές έως και 3 ημέρες πριν από την επίσημη διάγνωση, με υψηλή ευαισθησία και ειδικότητα.
Η μελέτη πραγματοποιήθηκε από ερευνητές των Shirley Ryan AbilityLab, Ann & Robert H. Lurie Children’s Hospital of Chicago και University of Alabama at Birmingham. Οι ερευνητές ενέταξαν στη μελέτη 103 παιδιά ηλικίας 3 έως 18 ετών που υποβλήθηκαν σε λαπαροσκοπική σκωληκοειδεκτομή λόγω επιπλεγμένης σκωληκοειδίτιδας. Σε κάθε παιδί δόθηκε μία εμπορικά διαθέσιμη συσκευή Fitbit, την οποία φορούσε για 21 ημέρες μετά την επέμβαση. Οι συσκευές κατέγραφαν δεδομένα ανά λεπτό σχετικά με τους καρδιακούς παλμούς και τον αριθμό βημάτων, καθώς και δεδομένα ύπνου. Οι ερευνητές εκπαίδευσαν ένα μοντέλο μηχανικής μάθησης αξιοποιώντας τα δεδομένα των συσκευών.
Από τα 94 παιδιά που περιλήφθηκαν στην τελική ανάλυση, τα 13 (13,8%) παρουσίασαν μετεγχειρητικές επιπλοκές. Αυτές περιλάμβαναν ενδοκοιλιακό απόστημα (n=10), μόλυνση της χειρουργικής τομής (n=2), και απόφραξη λεπτού εντέρου (n=1). Το μοντέλο μηχανικής μάθησης προέβλεψε τις επιπλοκές έως και τρεις ημέρες νωρίτερα από την επίσημη διάγνωση με ευαισθησία 91% και ειδικότητα 74%.
Οι συγγραφείς διαπίστωσαν ότι τα παιδιά με επιπλοκές εμφάνισαν σημαντικά διαταραγμένους βιορρυθμούς, ιδιαίτερα ως προς το εύρος και τη μεταβλητότητα των κιρκαδικών κύκλων. Επισημάνθηκε ότι οι ρυθμοί καρδιακού ρυθμού και αριθμού βημάτων δεν εμφάνιζαν την 24ωρη περιοδικότητα που παρατηρήθηκε σε παιδιά με φυσιολογική ανάρρωση.
Τα χαρακτηριστικά βιορρυθμού που βασίζονται στη δραστηριότητα συνέβαλαν περισσότερο στην απόδοση του μοντέλου σε σύγκριση με εκείνα που βασίζονται στον καρδιακό ρυθμό. Αυτό συνάδει με προηγούμενες μελέτες που αναδεικνύουν τη σημασία των μοτίβων φυσικής δραστηριότητας στην εκτίμηση της ανάρρωσης.
Η έρευνα αποτελεί μέρος μιας ευρύτερης τετραετούς μελέτης. Οι μελλοντικές κατευθύνσεις περιλαμβάνουν την επέκταση της μεθοδολογίας σε άλλες παιδιατρικές επεμβάσεις και κλινικά σενάρια, την ενσωμάτωσή της σε συστήματα ηλεκτρονικών ιατρικών φακέλων και την επικύρωση των ευρημάτων με πολυκεντρικές προοπτικές μελέτες.
